บางที อ่านครั้งหนึ่งทิ้งเสียบ้าง บางทีเก็บไว้แต่ไม่รู้จะ ทิ้งให้ฝึกฝาไปเสียบ้าง เพราะเห็นว่าหนังสือ นั้นเปนของได้โดยง่าย แต่คราวนี้ซึ่งเจ้าพนักงานจะลง พิมพ์หนังสือราชกิจจานุเบกษาต่อไป เปนครั้ง ที่สองในแผ่นดินปัตยุบันนี้ จะให้ออกเดือนละสี่ครั้ง ขึ้นค่าหนึ่ง แรมค่าหนึ่ง ขึ้นเก้าค่ำ แรมเก้าค่ำ ทุกเดือนไป รวมหนังสือปีหนึ่ง เปนสี่สิบแปดเล่มแต่จะขอเก็บเงินแต่ผู้ที่ได้ หนังสือราชกิจจานุ เบกษา ปีหนึ่งเปนเงินคนละแปดบาท เงินซึ่งได้เก็บมานั้น จะเอามาใช้จ่าย ซึ่งกระดาษ และของของอื่นๆ ซึ่งจะใช้สอยในการตีพิมพ์ ก็ที่เรียก ราคา ปิละแปดบาทนั้นก็ยังไม่ภอใช้สอยในการตีพิมพ์ แต่จะกัน ผู้ที่มาขอ ไม่ให้ราคา แลจะให้เป็นประโยชน์ใหญ่ในภายนำ่นั้นด้วย ข้าราชการ ผู้ใหญ่ผู้น้อย และ ราษฎรทั้งปวงที่มีปัญหาสงสหาความชอบ แลความ ฉลาด แลความรอบรู้ ในราชการแผ่นดิน ควร จะออกเงินปิละแปดบาท รับซื้อหนังสือราชกิจจา นุเบกษาไว้ อ่านตรวจดูการต่างๆ เหตุต่างๆ ที่ เกิดขึ้นในกรุงสยามบ้าง ในต่างประเทศบ้าง ก็จะได้ทราบความชัด ในเหตุการณ์ต่างๆ ทั้งใกล้ทั้งไกล ได้สมประสงค์ ผู้ที่ได้รับหนังสือ ราชกิจจานุเบกษาไปแล้ว จงถนอมรักษาไว้ เยบให้เปนเล่มสมุท เหมือน สมุดจีนสมุทฝรั่ง เวลาเมื่อประสงค์จะตรวจ เหตุการณ์ราราชกิจสิ่งใดที่ มีอยู่ในหนังสือราชกิจจา นุเกษา ก็จะได้ตรวจดู ให้ทราบชัดในราชกิจ แลเหตุการณ์นั้นโดยง่าย ถ้าผู้ใดประสงค์จะซื้อหนังสือ ราชกิจจานุเบกษา แล้ว ขอเชิญมาที่โรงพิมพ์หลวงในพระบรมมหาราชวัง ลงชื่อแลบอก บ้านไว้เป นที่สังเกต ถ้าประสงค์ให้ไปส่งถึงบ้าน ต้องเสียเงิน อีกกึ่ง ตำลึง รวมเปนสองตำลึงกึ่ง

อนึ่ง มีข้อพึงสังเกตว่า ในการออกราชกิจจานุเบกษาในสมัย รัชกาลที่ ๕ ได้เริ่มนับ เล่ม (ปี) ที่ ๑ ใหม่ (โดยไม่นับต่อจากเล่ม ๑ ใน สมัยรัชกาลที่ ๔) ในช่วงที่หยุดชะงักไปในสมัยรัชกาลก็ไม่นับเล่มย้อนหลัง ในความเป็นจริงฉบับล่าสุดในปี พ.ศ. ๒๕๓๗ นับเป็นเล่มที่ ๑๑๑ แต่ถ้านับ ครั้งแรกในสมัยรัชกาลที่ ๔ เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๐๑ ถึงบัดนี้ (พ.ศ. ๒๕๓๗) ก็ได้ ๑๓๖ ปี

๒. แจ้งความ ประกาศ พระราชบัญญัติและกฎหมายต่างๆ ดังปรากฏใน สารบาญราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๑๗ แผนที่ ๓๖ วันที่ ๒ ธันวาคม ร.ศ. ๑๑๙ พ.ศ. ๒๔๔๓ ดังต่อไปนี้

๓. คุณค่าของเนื้อหาในราชกิจจานุเบกษา ราชกิจจานุเบกษาเป็น หนังสือ พิมพ์ของหลวงหรือของ ทางราชการที่สำคัญมีคุณค่าเป็น อย่างยิ่ง สามารถ ใช้เป็นเอกสารและหลักฐานอ้างอิงต้นวาเรื่อง ราว ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในสมัยต่างๆ ได้ ข้อมูลเรื่องราวที่ปรากฏใน ราชกิจจานุเบกษาเป็นเรื่องราวที่เกิด ขึ้นจริง มีคุณค่าในการศึกษา ประวัติศาสตร์ การเมืองและการปกครอง ในสมัยที่ราชกิจจานุเบกษา ฉบับนั้นๆ ออกมาได้เป็นอย่างดี ตัวอย่างจากราชกิจจานุเบกษาเล่ม ๒๖ หน้า ๕ ฉบับวันที่ ๒๐ มกราคม ร.ศ. ๑๒๔ พ.ศ. ๒๔๔๘ (ลูกาบ) ทำให้ไว้ได้ทราบลักษณะและพระราชสัญญาอรที่ใช้กับพระบรมราชองการ ว่ามีรูปลักษณ์เป็นอย่างไร อักขรวิธีในสมัยนั้นเป็นอย่างไร โดยเฉพาะ ทำให้ไว้ได้ทราบว่า พระราชบัญญัตินี้เป็นฉบับแทนที่พระบรมพระกรุณาโปรด ให้มีการสำรวจ ทะเบียนสำมะโนครัวนั้นอย่าง เป็นทางการอย่าง เป็นหลักฐานครั้งแรก ในประเทศไทย เมื่อ พ.ศ. ๒๔๕๒ ที่พิเศษสุด สำหรับ ประวัติศาสตร์กฎหมาย ไทยก็คือ มีระบุในมาตรา ๓ ของ พระราชบัญญัติฉบับนี้ว่า "...เมื่อกฎนั้นได้ ประกาศในราชกิจจานุเบกษา แล้ว ก็ให้ใช้ได้เหมือนเป็นส่วนของพระราช บัญญัตินี้" แสดงว่า ราชกิจจานุเบกษาเป็นเครื่องมือในการประกาศใช้ กฎหมาย และ กฎหมายจะมีผลบังคับต่อเมื่อมีการ ประกาศลงในราชกิจจานุเบกษา แล้ว ซึ่งเป็นต้นแบบของการประกาศใช้กฎหมายสืบมาจนถึง ปัจจุบัน